You are hereBlogs

Blogs


Retratos de una obsesion

Cuando bajar a tomarse un café se convierte en un reto, en una osadía. Algo que tienes que pensar mil veces antes, deseas hacerlo, pero la tensión se ha apoderado de tu cuerpo, y lo que es peor de tu mente, es algo que tu lo has creado, y no sabes como deshacerlo.

En su corazon nadie se posa

Era dulce, bella, esbelta y hermosa
como una ardiente rosa apasionada
prisionera en su encanto enamorada
pero en su corazón, nadie se posa.

Era estrofa, poema, verso y prosa
de entre las hadas, la mas deseada
en sus labios arde embelesada
pero en su corazón, nadie se posa.

Podrá ser reina de noche en mi cama
mi mas fiel amante, mi dulce diosa
cuerpo fogoso que encienda mi llama.

Pero no sera esta musa mi esposa
ni corazón habitante en mi alma
pues en su alcoba, todo hombre se posa

La noche

Dulces sueños, amarga es mi verdad
libro ya cerrado contra mi voluntad,
llego en silencio, a robarme mi verso
mi ultima carta, se la llevo su beso

Me sorprendió la noche escribiendo
poemas de olvido en mi cuaderno,
quizás me encuentre el día despierto
quizá olvidé que ayer, ya había muerto.

El retrato de una vida

Cada vez que amanece, estas en mi cabeza, pero el Sol apenas deja verte, pero palpita mi corazón, en la certeza de que al caer la noche, seguiras alli clavada en mis ojos.

Mi dedos dibujan mi corazon en mi ventana, y un aliento mi boca exhala, enviando al vacío el retrato de mi vida, no se adonde ha de llegar, si se perderá en la noche fría, o llegara a colarse por tu ventana.

Solo espero que si llega adonde quiero, este abierta tu ventana, asi como tu corazón para fundirse en uno con el mio.

Pretendo ser

Pretendo ser yo, fuego en tu mirada,
pretendo ser yo, la llama que calma
mendigo llanto, vestidura en tu alma,
recuerdo de tu sonrisa olvidada.

Pretendo ser yo, rima embelesada,
pretendo ser yo, soneto en tu cama,
sincero corazon sobre tu palma,
rojo pasion, violeta enamorada.

Hazme preso furtivo en tu tormento,
batalla de llanto, perdido pecho,
estrofa asonante sobre tu aliento.

Locura de amor, perdido en tu lecho,
ansioso de ti, principe en tu cuento,
en tu loco sueño, siempre a tu acecho.

Noche sin estrellas

Noche triste, sin estrellas y larga
que llegaste un dia para instalarte
dime, ¿Quien te invito a quedarte?
En alma aturdida, sin luz y amarga

Que te cuelas en esta vida errante
que en sinuosa vereda anda perdido
contesta, ¿En que sueño mio te he pedido?
Ser en este viaje sin rumbo, mi navegante.

¿Acaso te has propuesto ser mi amiga?
En un cielo, sin almas que habitar
de un corazon, afonico de palpitar
por una batalla que siente ya perdida

Sera mi endeble luz tenue con tu llegada
que mis ojos aun ven pero ya no brillan

Para que

Para que despertar si no estas tu
esperandome en la orilla del rio
para que respirar mas si no es tu aliento
lo que inunda cada rincon de mi pensamiento
para que contemplar tus ojos cada dia
si no hallo una mirada correspondida
para que soñar tu silueta dibujada
si no se hace realidad en mi almohada
para que imaginar que duermes a mi lado
para despertar y descubrirme desolado
para que perseguirte en cada esquina
y soñar que un segundo entras en mi vida
para que, para nada.

Ahuyentemos el tiempo

Ahuyentemos el tiempo, amor
que ya no exista;
esos minutos largos que
desfilan pesados cuando no estas conmigo
y estas en todas partes
sin estar pero estando.
Me doles en el cuerpo,
me acaricias el pelo
y no estas.

y estas cerca
te siento levantarte
desde el aire llenarme

* Texto 1 *

Esta vez,dejo aqui un fragmento de un escrito que se me ocurrio hace mucho tiempo.


-----------------------------


Hoy como otras tantas veces salgo de mi casa para estar un tiempo a solas conmigo misma,desde luego me he percatado que he vuelto a la normalidad...

“WOODY WOODPECKER” ; FERNÁNDEZ ORDÓÑEZ, ÁNGEL.

Em feia gràcia el nickname que li han adjudicat al Governador del Banc d'Espanya; em sembla encertat i fins on és possible, simpàtic. L'home ; ho potser el càrrec ? , es despenja cada dia amb una opinió i/o comentari, que indefectiblement fa pujar, no el pa – com diu l'expressió popular - sinó dissortadament l'atur i la misèria.


Sembla que defensa amb entusiasme la concentració de Caixes d'Estalvis, que segons les seves, prediccions, ordres ? , s'han de reduir d'un 30%, de les actuals 45, a 30 en un primer moment.